Między rzeczywistością a marzeniem. Adaptacja powierzchni dachowych wieżowców Alfa w Poznaniu – Zofia Krzykawska

13 września 2013 Uwolnij dyplom

3

Autor: Zofia Krzykawska
Kierunek: Architektura Wnętrz, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
Promotor: prof. Eugeniusz Matejko
Rok obrony: czerwiec 2013

Projekt dyplomowy „Między rzeczywistością a marzeniem. Adaptacja powierzchni dachowych wieżowców Alfa w Poznaniu” powstał z myślą o kondycji architektury modernistycznej w Poznaniu. Zadałam sobie pytanie, w jaki sposób jest ona postrzegana dzisiaj przez mieszkańców i czy pełni nadal te same funkcje, co w latach swojej świetności oraz czy powinna być poddana rewitalizacji.

Wykonany przeze mnie projekt praktyczny dotyczy wieżowców Alfa. Zaintrygowały mnie same wieżowce, jak również przestrzeń, w której się mieszczą. Dzisiaj te budynki budzą wiele kontrowersji. Sposób ich starzenia się źle wpływa na estetykę jednej z głównych ulic Poznania jaką jest ulica Święty Marcin.

Ideą przyświecającą mojej pracy było zaadaptowanie dachów budynków jako przestrzeni użyteczności publicznej. Jest to zgodne z obecnymi trendami ochrony środowiska i zrównoważonego gospodarowania zasobami, którymi dysponujemy. To stworzenie miejsca przyjaznego dla ludzi, swoistej enklawy, centrum odpoczynku i spotkań towarzyskich, a także obcowania z przyrodą, miejsca dostępnego nie tylko dla pracowników biurowców, którzy przerwy w pracy mogą spędzić w otoczeniu zieleni, ale także, a może przede wszystkim dla mieszkańców. Lokatorzy większości budynków w mieście nie mają prawa wstępu na dach, który najczęściej pokryto blachą lub smołą.

Z założenia, zaprojektowana przeze mnie zabudowa dachów, ma więc być ogólnie pojętym miejscem spotkań. Zatem nie zmieniłam dotychczasowej funkcji obiektu. Nadal część niska: parter oraz pierwsza kondygnacja pełnią funkcje usługowo – handlowe, natomiast wnętrza wieżowców są przystosowane na biura.

O projekcie można powiedzieć, że jest różnorodny. Koncepcja opiera się na głównej osi komunikacyjnej tzw. kręgosłupie. Przebiega on przez środek dachu, a wzdłuż niego po obu stronach umieszczone są ściany. Prostopadłe do osi ściany przebiegają przez całą długość powierzchni i są urozmaicone: od statycznych ścian podobnej długości do drgających o różnych wymiarach. Niektóre z nich pokrywa zieleń, bardziej lub mniej nasycona w poszczególnych partiach dachu. Wprowadzona roślinność ożywia przestrzeń i kontrast z pozostałymi, wykonanymi z betonu ścianami oraz z posadzką zrobioną z fakturalnego, szarego granitogresu. Rośliny porastają także ściany, co sprzyja zmienności klimatu panującego na dachu w zależności od pory roku.

Celem projektu jest pokazanie wieżowców w innym świetle, przypomnienie o nich. Moim zdaniem, spacerując po Poznaniu, warto się na chwilę przy nich zatrzymać i zastanowić, co zrobić, by spełniały wymogi architektoniczne współczesnego świata. Moja koncepcja jest impulsem do działania. Nie ma rzeczy niemożliwych, czasem wystarczy niewielka ingerencja przestrzenna, by uzyskać nowy wyraz i wrażenie.

6

7

8

9

11

23